50/30/20-regel bij een laag inkomen: als vaste lasten > 50% zijn

De 50/30/20-regel past niet goed bij een lager inkomen. De regel is geschreven voor huishoudens waar huur, rekeningen en boodschappen comfortabel binnen de helft van het netto inkomen vallen. In een dure stad kan alleen al wonen 40 procent van je inkomen kosten, kinderopvang nog eens 20 procent, en op dat punt geeft de regel je een categorie voor vaste lasten die al overschreden is voordat de maand is begonnen.

Doen alsof dit niet zo is, is de reden waarom mensen afhaken. Je stelt een budget op, je overschrijdt het in de tweede week, je concludeert dat budgetteren niets voor jou is en je stopt. De regel was fout, niet jij.

Deze pagina probeert de verdeling niet te forceren. Het laat zien hoe je een verdeling maakt die wel klopt, hoe je de onderdelen van de regel behoudt die bij elk inkomen werken, en hoe je aan het verschil werkt op een manier die echt zoden aan de dijk zet. De 50/30/20-budgetcalculator accepteert elke verdeling die je invoert; de onderstaande cijfers zijn de getallen om in te vullen.

Het getal waar alles vanaf hangt

Eén cijfer is de kern van deze gids: het deel van je netto inkomen dat naar vaste lasten gaat, eerlijk geteld. Eerlijk betekent twee dingen. Wensen worden niet als vaste lasten bestempeld om het budget onvermijdelijk te laten lijken, en vaste lasten worden niet als wensen bestempeld om het percentage mooier te maken. De gids over vaste lasten versus wensen bevat een sorteertabel; kort gezegd is een vaste last een betaling met directe gevolgen als deze binnen een maand of twee stopt, inclusief de minimale aflossing op schulden.

Tel dit voor één maand bij elkaar op. Deel het door je netto inkomen. Stel dat dit op 68 procent uitkomt. Dat is geen oordeel. Het is het fundament van je budget. Weten dat het 68 is, is veel nuttiger dan doen alsof het 50 is en je vervolgens afvragen waarom je potje voor wensen in de tweede week al leeg is.

De Federal Reserve vraagt in haar jaarlijkse onderzoek of volwassenen een onverwachte uitgave van een paar honderd dollar uit eigen middelen kunnen betalen, en elk jaar zegt een aanzienlijk deel dat dit niet kan. Een aandeel vaste lasten boven de 60 procent is niet ongebruikelijk. Het komt zo vaak voor dat de regel zelf degene is die aanpassing behoeft.

Vijf stappen, de grootste eerst

Gerangschikt op impact, niet op gemak. De eerste twee zijn traag en groot. De laatste drie zijn snel en klein.

Begin met het noteren van de verdeling die voor jou klopt. Bij vaste lasten van 68 procent, voer je 68 in de calculator in en laat je wensen en sparen de resterende 32 procent delen. Een redelijke eerste verdeling is 68/24/8. Twee principes sturen de rest. Houd een spaardeel aan, hoe klein ook, want een buffer is wat staat tussen de volgende onverwachte rekening en extra schulden. En laat genoeg ruimte voor wensen, want een budget zonder enige ruimte voor plezier houdt het meestal maar zes weken vol. Bij een netto inkomen van $2.400 is 68/24/8 gelijk aan $1.632 voor vaste lasten, $576 voor wensen en $192 voor sparen. Op papier is dat een plan. Als een mislukte 50/30/20-regel is het slechts een bron van schuldgevoel.

Wonen komt daarna, omdat dit de grootste vaste last is en het langzaamst verandert, meestal pas bij een nieuw huurcontract of verhuizing. Juist daarom staat het bovenaan de lijst: als je nu niets beslist, komt de volgende verlenging zonder plan en blijft het getal staan waar het staat. De beslissing is zelden dramatisch. Een kamer minder, een wijk verderop, een huisgenoot, of kleiner wonen. In het voorbeeld van $2.400 brengt het verlagen van de huur van $1.050 naar $900 de vaste lasten van 68 naar ongeveer 62 procent.

Vervoer is voor de meesten de tweede grootste post, en in tegenstelling tot wonen kan dit gedurende het jaar veranderen. Een tweede auto voor het gemak, een auto terwijl een ov-abonnement volstaat, een parkeerplek, of een langere reistijd voor een goedkopere woning. De rekensom maken is saai, maar de moeite waard. Een auto verkopen die $350 per maand kost aan aflossing, verzekering en brandstof, en deze vervangen door een abonnement van $90, verlaagt de vaste lasten in het voorbeeld met ongeveer 11 procentpunten.

Dan de verlengingen: verzekeringen, telefoon- en internetabonnementen, en elk abonnement dat onder vaste lasten viel. Elk jaar verlengen deze en de meeste mensen accepteren de prijs die ze krijgen. Bellen om te onderhandelen, overstappen of opzeggen wat je niet echt nodig hebt, bespaart meestal een paar procent van je netto inkomen. Het is een kleine hefboom, maar wel de enige die je deze maand nog kunt gebruiken.

Boodschappen en minimale schuldaflossingen komen als laatste, omdat ze langzaam bewegen. Boodschappen zijn een vaste last, maar er is ruimte: waar koop je in, hoeveel huismerken kies je, hoeveel snacks. Een besparing van 15 procent op een rekening van $400 is $60 per maand, wat 2,5 procent van het voorbeeldinkomen is. Minimale aflossingen dalen pas als de schuld afneemt, en elke extra aflossing boven het minimum, wat de regel als sparen telt, verlaagt de minimale last van de volgende maand een klein beetje.

Een jaar op $2.400

Geen van deze stappen is heroïsch, en het huishouden bereikt nooit de 50/30/20-verhouding. Het spaardeel stijgt echter van 8 naar 18 procent in een jaar, en het potje voor wensen groeit in plaats van krimpt. Dat is waar de regel voor dient bij een laag inkomen. Niet als doel om te halen, maar als richting om op te bewegen en als manier om te zien dat je acties werken.

Wat overblijft na de aanpassing

Drie dingen blijven intact.

De categorieën, als eerste. Drie categorieën in plaats van dertig is nog steeds de reden waarom deze regel makkelijker vol te houden is dan een gedetailleerd budget. Weten dat vaste lasten 63 procent zijn en wensen 26 procent, is genoeg om de meeste beslissingen te nemen.

De spaargewoonte, als tweede. Een spaardeel van 5 of 8 procent is klein in geld, maar groot in effect: het betekent dat er een buffer is voor onverwachte rekeningen die niet van een creditcard hoeft te komen, en het betekent dat wanneer je vaste lasten dalen, het potje dat het verschil opvangt al bestaat.

En het potje voor wensen als een getal dat je kunt volgen. $576 per maand is ongeveer $130 per week. In Cash Book wordt dit een maandelijks budget onder Budgets, getoond als het resterende bedrag, en elke aankoop die je via spraak of camera logt, brengt dit omlaag. Wanneer het potje voor wensen klein is, is real-time inzicht belangrijker dan ooit, omdat de marge voor een dure week dunner is.

Wanneer de rekensom geen ruimte laat

Soms overstijgen de vaste lasten het inkomen en klopt geen enkele verdeling. Dat is geen budgetteringsprobleem en deze gids kan dat niet oplossen. Gratis, onafhankelijk advies is beschikbaar: het Nibud in Nederland, of non-profit schuldhulpverlening in de meeste landen bieden begeleiding bij prioritaire rekeningen, betalingsregelingen en ondersteuning waar je recht op hebt. Als je schulden elke maand groeien, praat dan met hen vóór de volgende verlenging in plaats van daarna. Wat een budget in die situatie kan doen, is de omvang van het probleem helder genoeg in kaart brengen om het uit te leggen aan iemand die je kan helpen.

Een verdeling van 65/25/10 is een werkend budget, en de afstand tot 50/30/20 is een richting, geen verwijt. Hoe maak je een maandelijks budget dat werkt behandelt de maandelijkse routine rondom de verdeling die je uiteindelijk invult.

Download Cash Book in de App Store7 dagen gratis. Eenmalig $19.99 voor levenslange toegang.

Download Cash Book in de App Store7 dagen gratis. Eenmalig $19.99 voor levenslange toegang.