Πώς να σταματήσετε τις παρορμητικές αγορές: 5 συνήθειες | Cash Book

Οι παρορμητικές αγορές δεν είναι ελάττωμα του χαρακτήρα σας. Είναι μια προβλέψιμη αντίδραση στον τρόπο που λειτουργούν οι πληρωμές σήμερα: τα χρήματα φεύγουν χωρίς να το νιώθετε και το αρχείο της συναλλαγής καταλήγει κάπου που δεν ανοίγετε ποτέ.

Και τα δύο διορθώνονται, χωρίς να χρειάζεται υπερπροσπάθεια ή ενοχές για ένα ζευγάρι παπούτσια.

Γιατί οι παρορμητικές αγορές είναι πιο εύκολες από παλιά;

Δύο πράγματα άλλαξαν, και τα δύο είναι δομικά και όχι προσωπικά.

Η πληρωμή πονάει λιγότερο. Οι συμπεριφορικοί οικονομολόγοι ονομάζουν αυτή τη δυσφορία «πόνο της πληρωμής»· οι Prelec και Loewenstein το περιέγραψαν το 1998 ως το ψυχικό κόστος που αντισταθμίζει την απόλαυση της αγοράς, και έδειξαν ότι εξαρτάται από το πόσο άμεσα συνδέεται η πληρωμή με την αγορά. Τα μετρητά είναι άμεσα συνδεδεμένα. Μετράτε τα χαρτονομίσματα, το πορτοφόλι αδειάζει ορατά, η συναλλαγή είναι ένα μικρό γεγονός με αρχή και τέλος. Η κάρτα είναι πιο χαλαρή. Μια αποθηκευμένη κάρτα πίσω από ένα κουμπί «ένα άγγιγμα» είναι ακόμα πιο χαλαρή, και ένα τηλέφωνο κοντά σε ένα τερματικό σχεδόν δεν καταγράφεται ως γεγονός. Η έρευνα του Soman έδειξε ότι καθώς μειώνεται η διαφάνεια της πληρωμής, οι δαπάνες αυξάνονται και η μνήμη τους εξασθενεί. Υπάρχει ακόμα και νευρολογική βάση: οι Knutson και συνεργάτες διαπίστωσαν ότι μια υπερβολική τιμή ενεργοποιεί την έσω περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με την προσμονή της απώλειας, κάτι που προβλέπει τη μη αγορά. Το frictionless checkout είναι, ουσιαστικά, ένα σύστημα για να παρακάμπτετε αυτό το βήμα.

Η άλλη αλλαγή είναι ότι το λογιστικό βιβλίο βγήκε από το οπτικό σας πεδίο. Όταν οι δαπάνες ήταν κυρίως μετρητά, το πορτοφόλι ήταν το λογιστικό βιβλίο και μπορούσατε να νιώσετε τα χρήματα που απέμεναν από το βάρος του. Τώρα είναι μια τραπεζική εφαρμογή που ανοίγετε δύο φορές τον μήνα, όπου μια αγορά $9 από πριν από τρεις εβδομάδες είναι αδιάκριτη ανάμεσα σε σαράντα άλλες. Αυτό το κενό ανάμεσα στο ξόδεμα και τη γνώση του ξοδέματος είναι εκεί που ζουν οι παρορμητικές αγορές.

Όλα όσα ακολουθούν κάνουν ένα από τα δύο: προσθέτουν λίγη τριβή στην πληρωμή ή επαναφέρουν το αρχείο εκεί που μπορείτε να το δείτε.

Πρακτική 1: καταγράψτε το τη στιγμή που το κάνετε

Αυτή είναι η πρακτική που λειτουργεί, και αυτή που οι άνθρωποι παραλείπουν γιατί ακούγεται πολύ μικρή για να έχει σημασία.

Τρία δευτερόλεπτα. Αυτό είναι το κόστος της καταγραφής μιας αγοράς τη στιγμή που τη κάνετε, και αυτά τα τρία δευτερόλεπτα είναι μια παύση, ακριβώς αυτό που διέγραψε το checkout με ένα άγγιγμα.

Η ταχύτητα είναι το παν. Αν η καταγραφή σημαίνει να κρατάτε αποδείξεις και να τις πληκτρολογείτε σε ένα υπολογιστικό φύλλο την Κυριακή, δεν θα συμβεί. Πείτε τι ξοδέψατε βγαίνοντας από το κατάστημα, βγάλτε φωτογραφία την απόδειξη ή κάντε τρία πατήματα στο πληκτρολόγιο. Για τις κάρτες, ο αυτοματισμός του Apple Pay καταγράφει την πληρωμή από μόνος του και η εγγραφή εμφανίζεται στην οθόνη δευτερόλεπτα μετά, κάτι που λειτουργεί ως μια ήσυχη υπενθύμιση.

Βάλτε ετικέτα όσο είστε εκεί. Το «Αγορές» λειτουργεί. Το «Παρορμητικό» ως δική του ετικέτα λειτουργεί καλύτερα, γιατί στο τέλος του μήνα θέλετε αυτό το νούμερο σε μια δική του γραμμή, όπου δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα είδη παντοπωλείου.

Πρακτική 2: ο κανόνας των 24 ωρών

Οτιδήποτε μη προγραμματισμένο πάνω από ένα όριο που επιλέγετε, περιμένει μια μέρα. Αυτός είναι όλος ο κανόνας.

Λειτουργεί γιατί οι περισσότερες παρορμητικές αγορές πυροδοτούνται από κάτι στο χώρο, ένα χρονόμετρο αντίστροφης μέτρησης, μια βιτρίνα, μια κακή μέρα στη δουλειά. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει τη νύχτα, οπότε το επόμενο πρωί το ερέθισμα έχει εξατμιστεί και το αντικείμενο είτε εξακολουθεί να έχει νόημα, είτε παύει να σας απασχολεί χωρίς να χρειαστεί να πείσετε τον εαυτό σας.

Το αύριο κάνει τη διαπραγμάτευση για εσάς. Αυτό είναι το κόλπο.

Να είστε ειλικρινείς με τα δεδομένα εδώ. Είναι μια πρακτική που προτείνουν οι καταναλωτικές οργανώσεις και κερδίζει τη θέση της γιατί στοχεύει στις αγορές που είναι αρκετά μεγάλες για να επηρεάσουν το μηνιαίο σύνολο. Ορίστε το όριο εκεί που θα προσέχατε την απώλεια. Καταγράψτε το αντικείμενο ως «παραλίγο-αγορά» ώστε η καθυστέρηση να είναι ορατή και να μην περάσετε τη μέρα προσπαθώντας να μην σκέφτεστε το σακάκι.

Πρακτική 3: μετατρέψτε την τιμή σε ώρες

Το χρήμα είναι αφηρημένο. Ο χρόνος όχι.

Διαιρέστε την τιμή με τον καθαρό ωριαίο μισθό σας και ένα σακάκι $90 γίνεται τέσσερις ώρες με $22 την ώρα, κάτι που μετατρέπει το «μπορώ να το αντέξω» σε «αξίζει τέσσερις ώρες εργασίας». Διαφορετική ερώτηση. Συχνά διαφορετική απάντηση.

Λειτουργεί καλύτερα στο εύρος $50 έως $300. Υπολογίστε το ωριαίο ποσό σας μία φορά με τον υπολογιστή ωρών εργασίας και κρατήστε το στο μυαλό σας. Για τα μικρά πράγματα, ο υπολογιστής μικροαγορών κάνει τη μετατροπή: τι σημαίνει μια συνήθεια $6 μέχρι τον Δεκέμβριο.

Πρακτική 4: διαγραφείτε από τις ειδοποιήσεις

Πολλές παρορμητικές αγορές ξεκινούν με μια ειδοποίηση. Διαφημιστικά email, push notifications, το «έμειναν αντικείμενα στο καλάθι σας», όλα υπάρχουν για να κατασκευάσουν τη στιγμή από την οποία η πληρωμή με ένα άγγιγμα αφαιρεί την τριβή.

Δεν μπορείτε να επανασχεδιάσετε τη σελίδα checkout τους. Μπορείτε όμως να αποφασίσετε αν θα λαμβάνετε υπενθυμίσεις για να την επισκεφθείτε.

Κάντε τις διαγραφές σε μία συνεδρία. Είκοσι λεπτά, τα περισσότερα από τα οποία αναμονή για τις σελίδες επιβεβαίωσης, και δεν θα χρειαστεί να το ξανακάνετε ποτέ, αρκεί να μην πληκτρολογείτε τη διεύθυνσή σας σε pop-ups εκπτώσεων. Κλείστε τις ειδοποιήσεις για εφαρμογές αγορών. Μετά διαγράψτε την αποθηκευμένη κάρτα σας από τα δύο-τρία sites όπου συμβαίνουν οι περισσότερες παρορμητικές αγορές, ώστε η επόμενη αγορά να απαιτεί να σηκωθείτε και να βρείτε την κάρτα. Δεν είναι μεγάλη τριβή. Είναι η σωστή, γιατί μετατρέπει ένα αντανακλαστικό σε απόφαση.

Πρακτική 5: μετρητά για την κατηγορία που «διαρρέει»

Η διαπίστωση του Soman για τη διαφάνεια οδηγεί κάπου πρακτικά. Βρείτε την κατηγορία όπου συγκεντρώνονται οι παρορμητικές αγορές και πληρώστε την μόνο με μετρητά για έναν μήνα. Μόνο αυτή, όχι όλη σας τη ζωή.

Το να δίνετε χαρτονομίσματα είναι η πιο διαφανής πληρωμή που υπάρχει, και ένα πορτοφόλι που αδειάζει είναι feedback που καμία κάρτα δεν μπορεί να σας δώσει. Αυτό ήταν η μέθοδος του φακέλου, πολύ πριν υπάρξουν εφαρμογές: αποσύρετε το μηνιαίο ποσό, κρατήστε το ξεχωριστά, και όταν τελειώσει, τελείωσε. Καταγράψτε τα μετρητά ως δικό τους λογαριασμό ώστε η συνολική εικόνα να παραμένει πλήρης, κάτι που καλύπτει ο οδηγός για την καταγραφή μετρητών.

Ένας μήνας είναι συνήθως αρκετός. Οι περισσότεροι επιστρέφουν στις κάρτες μετά έχοντας ήδη αλλάξει τη συνήθεια.

Πώς να καταγράψετε την αγορά που παραλίγο να κάνετε

Η «παραλίγο-αγορά» είναι η πιο χρήσιμη συναλλαγή σε ένα ημερολόγιο παρορμήσεων και σχεδόν κανείς δεν την καταγράφει. Όταν ο κανόνας των 24 ωρών «πιάσει» κάτι, ή βάλετε ένα αντικείμενο πίσω στο ράφι, καταγράψτε το ούτως ή άλλως στην πραγματική του τιμή με μια σημείωση για το τι ήταν.

Δύο λόγοι. Κάνει τον κανόνα συγκεκριμένο, οπότε αντί να προσπαθείτε να θυμηθείτε να μην αγοράσετε κάτι, το έχετε γράψει και μπορείτε να το κοιτάξετε αύριο με καθαρό μυαλό. Και στο τέλος του μήνα έχετε μια λίστα με όσα δεν ξοδέψατε, με ένα σύνολο από κάτω.

Αυτό το σύνολο κάνει περισσότερη δουλειά από οποιαδήποτε συμβουλή σε αυτή τη σελίδα.

Κρατήστε τα έξω από τα πραγματικά σας έξοδα δίνοντάς τους δικό τους λογαριασμό. Προσθέστε έναν με όνομα «Παραλίγο» δίπλα στους λογαριασμούς κάρτας και μετρητών. Η αρχική οθόνη παραμένει καθαρή. Αν μια «παραλίγο-αγορά» μετατραπεί σε πραγματική την επόμενη μέρα, καταγράψτε την κανονικά και διαγράψτε την εγγραφή «Παραλίγο».

Τι αλλάζει ένας μήνας καταγραφής

Το πρώτο πράγμα που αλλάζει δεν είναι τα έξοδα. Είναι ο χρόνος της προσοχής σας. Μέσα σε μια εβδομάδα η καταγραφή αρχίζει να έρχεται ένα δευτερόλεπτο πριν την αγορά αντί για ένα δευτερόλεπτο μετά, και αυτό το δευτερόλεπτο είναι συχνά αρκετό. Οι άνθρωποι περιγράφουν ότι ακούν τον εαυτό τους να λέει «έντεκα ευρώ, σνακ» ενώ στέκονται ακόμα στο ταμείο, και μετά να μην αγοράζουν τα σνακ.

Η δεύτερη αλλαγή έρχεται στο τέλος του μήνα, στα Insights, όταν η γραμμή των παρορμητικών αγορών εμφανίζεται δίπλα στα είδη παντοπωλείου και το ενοίκιο. Για τους περισσότερους είναι η πρώτη φορά που αυτό το νούμερο υπάρχει ως νούμερο. Είναι συνήθως μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Σε αντίθεση με ένα τραπεζικό statement, έρχεται ταξινομημένο, οπότε βλέπετε ότι είναι κυρίως ένα είδος πράγματος, μια συγκεκριμένη ώρα, από ένα-δύο μέρη. Ένα τόσο συγκεκριμένο μοτίβο είναι κάτι πάνω στο οποίο μπορείτε να δράσετε, με τρόπο που το «ξόδευε λιγότερα» δεν ήταν ποτέ.

Η τρίτη είναι ότι ο προϋπολογισμός αρχίζει να τηρείται. Ένα όριο για διακριτικές δαπάνες λειτουργεί μόνο όταν οι δαπάνες είναι ορατές σε σχέση με αυτό. Ο οδηγός για έναν μηνιαίο προϋπολογισμό που τηρείται συνεχίζει από εκεί.

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, και το να προσποιούμαστε το αντίθετο θα ήταν ανέντιμο. Θα αγοράσετε πράγματα που δεν προγραμματίσατε. Μερικά από αυτά θα είναι καλές αποφάσεις. Το μηδέν στις μη προγραμματισμένες αγορές δεν είναι ο στόχος.

Δεν πρόκειται για υπερπροσπάθεια ή ντροπή

Οι περισσότερες συμβουλές για τις παρορμητικές αγορές είναι μια λίστα πραγμάτων για τα οποία πρέπει να νιώθετε άσχημα. Αυτό αποτυγχάνει, γιατί το να νιώθετε άσχημα για τα έξοδα κάνει τους ανθρώπους να αποφεύγουν να τα κοιτάξουν, και το να μην κοιτάζουν είναι ο πραγματικός μηχανισμός που κρατά τη συνήθεια ζωντανή.

Οι παραπάνω πρακτικές αφορούν το να βλέπετε. Την πληρωμή τη στιγμή που συμβαίνει. Την τιμή σε ώρες. Τις «παραλίγο-αγορές» σε μια λίστα. Καμία δεν σας ζητά να θέλετε λιγότερα πράγματα· σας ζητά να προσέξετε τι θέλετε για ένα δευτερόλεπτο πριν ολοκληρωθεί η πληρωμή.

Αν τα έξοδα φαίνονται εκτός ελέγχου και δημιουργούν χρέη που δεν μπορείτε να καλύψετε, αυτή είναι μια διαφορετική κατάσταση και η καταγραφή δεν είναι το κατάλληλο εργαλείο. Μη κερδοσκοπικές συμβουλευτικές υπηρεσίες χρέους υπάρχουν ακριβώς για αυτό. Η χρήση τους είναι ένα πρακτικό βήμα, όχι εξομολόγηση.

Πηγές

Ο μηχανισμός βασίζεται στην εργασία των Prelec και Loewenstein (1998) για τον «πόνο της πληρωμής», στα πειράματα του Soman (2003) που δείχνουν ότι οι λιγότερο διαφανείς μορφές πληρωμής αυξάνουν την κατανάλωση, και στη νευροαπεικονιστική έρευνα των Knutson και συνεργατών (2007) που συνδέει τις υπερβολικές τιμές με τη δραστηριότητα προσμονής απώλειας. Η αναφορά SHED της Federal Reserve παρέχει το υπόβαθρο για το πόσα νοικοκυριά βρίσκονται ένα μη προγραμματισμένο έξοδο μακριά από προβλήματα, γι' αυτό κάθε πρακτική εδώ ευνοεί την ορατότητα έναντι του περιορισμού.

Αποκτήστε το Cash Book στο App StoreΔωρεάν για 7 ημέρες. $19.99 εφάπαξ για πάντα.

Αποκτήστε το Cash Book στο App StoreΔωρεάν για 7 ημέρες. $19.99 εφάπαξ για πάντα.