Impulsieve aankopen stoppen: 5 bewezen gewoontes | Cash Book

Impulsief kopen is geen karakterfout. Het is een voorspelbare reactie op hoe betalen tegenwoordig werkt: het geld verlaat je rekening zonder dat je het voelt, en het overzicht van die uitgave staat op een plek waar je nooit kijkt.

Beide problemen zijn oplosbaar, en geen van beide oplossingen vereist wilskracht of een slecht gevoel over een paar nieuwe schoenen.

Waarom is impulsief kopen makkelijker dan vroeger?

Twee dingen zijn veranderd, en beide zijn structureel in plaats van persoonlijk.

Betalen doet minder pijn. Gedragseconomen noemen dat ongemak de 'pijn van het betalen'; Prelec en Loewenstein beschreven het in 1998 als de mentale kosten die het plezier van het krijgen van iets compenseren. Ze toonden aan dat dit afhangt van hoe nauw de betaling gekoppeld is aan de aankoop. Contant geld is nauw gekoppeld. Je telt de briefjes, de portemonnee wordt zichtbaar dunner, de hele transactie is een gebeurtenis met een begin en een eind. Een kaart is losser. Een opgeslagen kaart achter een één-klik-knop is nog losser, en een telefoon die je bij een terminal houdt, registreert nauwelijks als een gebeurtenis. Soman's veldwerk toonde aan dat naarmate de transparantie van betalingen afneemt, uitgaven stijgen en het geheugen ervan verslechtert. Er is zelfs een neurale versie: Knutson en collega's ontdekten dat een te hoge prijs de insula activeert, een hersengebied dat geassocieerd wordt met het anticiperen op verlies, en dat deze activiteit voorspelt dat men niet koopt. Wrijvingsloos afrekenen is in essentie een systeem om die stap over te slaan.

De andere verandering is dat het grootboek uit het zicht is verdwenen. Toen uitgaven grotendeels contant waren, was de portemonnee het grootboek en kon je aan het gewicht voelen hoeveel geld er nog over was voor de maand. Nu is het een bank-app die je twee keer per maand opent, waar een uitgave van $9 van drie weken geleden onopvallend tussen veertig andere staat. Dat gat tussen uitgeven en weten dat je hebt uitgegeven is waar impulsieve aankopen leven.

Alles hieronder doet één van twee dingen: het brengt een beetje wrijving terug in het betalen, of het zet het overzicht terug op een plek waar je het kunt zien.

Methode 1: registreer het op het moment dat je het doet

Dit is de methode die werkt, en de methode die mensen overslaan omdat het te klein lijkt om ertoe te doen.

Drie seconden. Dat is de kosten van het registreren van een aankoop terwijl je hem doet, en die drie seconden zijn een pauze – precies wat één-klik-afrekenen heeft verwijderd.

Snelheid is alles. Als registreren betekent dat je een bonnetje moet bewaren en op zondag in een spreadsheet moet typen, dan gaat het niet gebeuren en komt het bewustwordingseffect nooit op gang. Spreek in wat je hebt uitgegeven bij het verlaten van de winkel, maak een foto van de bon, of tik drie keer op het numerieke toetsenbord. Voor kaarten logt de Apple Pay automatisering de betaling zelf en verschijnt de invoer seconden later op je scherm, wat een subtiel zetje in de juiste richting is.

Label het terwijl je er bent. "Winkelen" werkt. "Impuls" als eigen label werkt beter, omdat je aan het eind van de maand dat getal op een eigen regel wilt hebben waar het zich niet kan verstoppen achter de boodschappen.

Methode 2: de 24-uursregel

Alles wat ongepland is en boven een drempelwaarde ligt die je zelf kiest, wacht een dag. Dat is de hele regel.

Het werkt omdat de meeste impulsaankopen worden getriggerd door iets in de ruimte: een aftellende timer, een display aan het einde van het gangpad, of een rotdag op het werk. Geen van die dingen overleeft de nacht, dus tegen de volgende ochtend is de trigger verdampt en is het item ofwel nog steeds logisch, of het stopt stilletjes met belangrijk zijn zonder dat je jezelf hoeft te overtuigen.

Morgen doet het argument voor je. Dat is de truc.

Wees echter eerlijk over het bewijs. Dit is een methode die consumentenorganisaties aanbevelen in plaats van een bevinding uit een gecontroleerd onderzoek, en het verdient zijn plek omdat het zich richt op aankopen die groot genoeg zijn om een maandelijks totaal te beïnvloeden. Stel de drempel in op een bedrag waarvan je het verlies zou voelen. Registreer het item als een 'bijna-aankoop' zodat de vertraging zichtbaar is en je niet de hele dag probeert niet aan die jas te denken.

Methode 3: reken de prijs om naar uren

Geld is abstract. Tijd niet.

Deel de prijs door je netto uurloon en een jas van $90 wordt vier uur werken bij $22 per uur. Dat verandert "kan ik dit betalen" in "is dit vier uur werken waard". Een andere vraag. Vaak een ander antwoord.

Het werkt het beste in het bereik van $50 tot $300, waar de uren talrijk genoeg zijn om te voelen, maar niet zo veel dat het getal weer abstract wordt. Bereken je uurloon één keer met de calculator voor gewerkte uren en houd het in je hoofd. Voor de kleine dingen doet de calculator voor kleine aankopen de andere conversie: wat een gewoonte van $6 per maand kost tegen december.

Methode 4: zeg de verleidingen op

Veel impulsaankopen beginnen met een notificatie. Retail-e-mails, app-pushberichten, de "items nog in je winkelmandje"-herinnering; alles is erop gericht om het moment te creëren waar één-klik-betalingen vervolgens de wrijving van wegnemen.

Je kunt hun kassa-pagina niet opnieuw ontwerpen. Je kunt wel beslissen of je eraan herinnerd wordt om hem te bezoeken.

Zeg alles in één keer op. Twintig minuten, waarvan het meeste wachten op bevestigingspagina's die je bedanken voor je tijd, en het hoeft nooit meer te gebeuren zolang je niet je adres intypt in een kortingspop-up. Schakel notificaties voor shopping-apps uit terwijl je toch bezig bent. Verwijder daarna je opgeslagen kaart van de twee of drie sites waar de meeste van je impulsaankopen gebeuren, zodat je voor de volgende aankoop moet opstaan om je kaart te pakken. Het is niet veel wrijving, maar het is de juiste soort: het verandert een reflex terug in een beslissing.

Methode 5: contant geld voor de categorie die lekt

Soman's bevinding over transparantie leidt tot iets praktisch. Zoek de categorie waar impulsaankopen zich concentreren en betaal daar een maand lang contant voor. Alleen voor die categorie, niet voor je hele leven.

Briefjes overhandigen is de meest transparante betaling die er is, en een portemonnee die dunner wordt is feedback die geen enkele kaart je kan geven. Dit is wat de envelopmethode was, lang voordat apps bestonden: neem het maandbedrag op, houd het apart, en als het op is, is het op. Houd het contante geld bij als een eigen rekening zodat het totaalbeeld compleet blijft, wat de gids voor het bijhouden van contante uitgaven behandelt.

Een maand is meestal genoeg. De meeste mensen gaan daarna terug naar kaarten met de gewoonte al veranderd.

Hoe je de aankoop registreert die je bijna deed

De 'bijna-aankoop' is de meest nuttige transactie in een impuls-logboek en bijna niemand registreert het. Wanneer de 24-uursregel iets vangt, of je legt een item terug in het schap, registreer het dan toch voor de werkelijke prijs met een notitie over wat het was.

Twee redenen. Het maakt de regel concreet, dus in plaats van te proberen te onthouden dat je iets niet moet kopen, heb je het opgeschreven en kun je er morgen met een helderder hoofd naar kijken. En aan het eind van de maand heb je een lijst van wat je niet hebt uitgegeven, met een totaalbedrag eronder.

Dat totaal doet meer werk dan welk advies op deze pagina dan ook.

Houd ze buiten je werkelijke uitgaven door ze een eigen rekening te geven. Voeg er een toe genaamd 'Bijna' naast je kaart- en contante rekeningen en registreer elke bijna-misser daar. Je beginscherm blijft schoon, en schakelen naar 'Bijna' met de rekeningwisselaar in de titel toont de bijna-missers van de maand op zichzelf. Behandel het saldo als een scorebord in plaats van als geld. Als een bijna-misser de volgende dag toch een echte aankoop wordt, registreer de echte aankoop dan op je kaart en verwijder de 'Bijna'-invoer.

Wat een maand registreren verandert

Het eerste dat verandert is niet de uitgave. Het is de timing van je eigen aandacht. Binnen ongeveer een week begint het registreren een seconde vóór de aankoop in plaats van een seconde erna, en die seconde is vaak genoeg. Mensen beschrijven dat ze zichzelf "elf euro, snacks" horen zeggen terwijl ze nog bij de kassa staan, en vervolgens de snacks niet kopen.

De tweede verandering landt aan het eind van de maand, in Insights, wanneer de impuls-lijn verschijnt naast boodschappen en huur. Voor de meeste mensen is dit de eerste keer dat dat getal als een getal heeft bestaan. Het is meestal groter dan verwacht. In tegenstelling tot een bankafschrift komt het voorgesorteerd aan, dus je kunt zien dat het meestal één soort ding is, op één tijdstip van de dag, van één of twee plekken. Een patroon dat zo specifiek is, is iets waar je op kunt handelen op een manier die "minder uitgeven" nooit was.

De derde is dat het budget begint te werken. Een toelage voor vrije uitgaven werkt alleen als uitgaven ertegenover zichtbaar zijn, en zodra dat zo is, doet de regel "$140 over" het werk dat wilskracht slecht deed. De gids voor een maandelijks budget dat werkt gaat daar verder.

Sommige dingen veranderen niet, en doen alsof dat wel zo is, zou oneerlijk zijn. Je zult nog steeds dingen kopen die je niet van plan was te kopen. Sommige daarvan zullen goede beslissingen zijn. Nul ongeplande aankopen is niet het doel en zou een nogal vreugdeloze plek zijn om te arriveren.

Dit gaat niet over wilskracht of schaamte

Het meeste advies over impulsief kopen is een lijst met dingen waar je je slecht over moet voelen. Dat faalt, betrouwbaar, omdat je slecht voelen over uitgeven ervoor zorgt dat mensen het vermijden om ernaar te kijken, en niet kijken is het eigenlijke mechanisme dat de gewoonte in stand houdt.

De bovenstaande methodes gaan allemaal over zien. De betaling op het moment dat het gebeurt. De prijs in uren. De bijna-missers in een lijst. Eén label naast de andere aan het eind van de maand. Geen van hen vraagt je om minder te willen; ze vragen je om één seconde op te merken wat je wilt voordat de betaling wordt verwerkt.

Als uitgaven uit de hand lijken te lopen in plaats van alleen slordig te zijn, of als het schulden veroorzaakt die je niet kunt dekken, dan is dat een andere situatie en is een registratiegewoonte niet het juiste gereedschap. Non-profit schuldhulpverlening en openbare richtlijnen van instanties zoals de CFPB bestaan precies hiervoor. Ze gebruiken is een praktische stap, geen bekentenis.

Waarop dit is gebaseerd

Het mechanisme is gebaseerd op het artikel van Prelec en Loewenstein uit 1998 waarin de 'pijn van het betalen' en de koppeling tussen betaling en consumptie werden geïntroduceerd, Soman's quasi-experimenten uit 2003 die aantonen dat minder transparante betaalvormen de consumptie verhogen, en het neuroimaging-werk van Knutson en collega's uit 2007 dat buitensporige prijzen koppelt aan verlies-anticipatie. Het SHED-rapport van de Federal Reserve biedt de achtergrond over hoeveel huishoudens één ongeplande uitgave verwijderd zijn van problemen, wat de reden is waarom elke methode hier de voorkeur geeft aan zichtbaarheid boven restrictie.

Download Cash Book in de App Store7 dagen gratis. Eenmalig $19.99 voor levenslange toegang.

Download Cash Book in de App Store7 dagen gratis. Eenmalig $19.99 voor levenslange toegang.